Πολλαπλή Σκλήρυνση

Η πολλαπλή σκλήρυνση είναι μία χρόνια νόσος, η οποία προσβάλλει κατ’ εκτίμηση 2,3 εκατομμύρια άτομα σε όλο τον κόσμο. ενώ στην Ελλάδα εκτιμάται ότι ο αριθμός των ασθενών αγγίζει περίπου τις 13.000. Η πολλαπλή σκλήρυνση εμφανίζεται όταν το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται με μη φυσιολογικό τρόπο στη μόνωση και τις υποστηρικτικές δομές των νευρικών κυττάρων (έλυτρο μυελίνης) του εγκεφάλου, του νωτιαίου μυελού και των οπτικών νεύρων, προκαλώντας φλεγμονή και επακόλουθη βλάβη.

Η βλάβη αυτή μπορεί να προκαλέσει ποικίλα συμπτώματα, συμπεριλαμβανομένης της διαταραχής βάδισης, της κόπωσης και της δυσκολίας στην όραση, και μπορεί να οδηγήσει τελικά σε αναπηρία. Τα περισσότερα άτομα με πολλαπλή σκλήρυνση εμφανίζουν το πρώτο τους σύμπτωμα σε ηλικία μεταξύ 20 και 40 ετών με αποτέλεσμα η νόσος να αποτελεί την κύρια αιτία μη τραυματικής αναπηρίας σε  νέους  ενήλικες.

Η υποτροπιάζουσα-διαλείπουσα πολλαπλή σκλήρυνση είναι η συχνότερη μορφή της νόσου και χαρακτηρίζεται από επεισόδια νέων ή επιδεινούμενων σημείων ή συμπτωμάτων (υποτροπών), τα οποία ακολουθούνται από διαστήματα πλήρης ύφεσης με ή χωρίς υπόλειμμα αναπηρίας. Περίπου το 85% των ατόμων με πολλαπλή σκλήρυνση διαγιγνώσκεται αρχικά με υποτροπιάζουσα-διαλείπουσα πολλαπλή σκλήρυνση. Η πλειοψηφία αυτών των ατόμων θα μεταπέσει τελικά σε δευτεροπαθώς προϊούσα πολλαπλή σκλήρυνση, όπου η αναπηρία εξελίσσεται σταδιακά και μεταξύ των υποτροπών.

Οι υποτροπιάζουσες μορφές της πολλαπλής σκλήρυνσης περιλαμβάνουν άτομα με υποτροπιάζουσα-διαλείπουσα πολλαπλή σκλήρυνση και άτομα με δευτεροπαθώς προϊούσα πολλαπλή σκλήρυνση που συνεχίζουν να εμφανίζουν υποτροπές.

Η πρωτοπαθώς προϊούσα πολλαπλή σκλήρυνση  είναι μία εκφυλιστική μορφή της νόσου, η οποία χαρακτηρίζεται από συνεχόμενη  και σταδιακή εξέλιξη της αναπηρίας  συνήθως χωρίς διακριτές υποτροπές ή περιόδους ύφεσης.  Περίπου το 15% των ατόμων με πολλαπλή σκλήρυνση διαγιγνώσκεται με πρωτοπαθώς προϊούσα μορφή της νόσου.   

Σε όλες τις μορφές της πολλαπλής σκλήρυνσης  η νόσος μπορεί να είναι ενεργή  -  υπό την έννοια της  φλεγμονής στο κεντρικό νευρικό σύστημα και της  απώλειας  των νευρικών κυττάρων στον εγκέφαλο - ακόμα και όταν κλινικά συμπτώματα δεν είναι εμφανή ή δεν φαίνεται να επιδεινώνονται.  Ένας σημαντικός στόχος για τη θεραπεία της πολλαπλής σκλήρυνσης είναι η μείωση της ενεργότητας της νόσου και της εξέλιξης της αναπηρίας  το συντομότερο δυνατό.