Διαβήτης
O Σακχαρώδης Διαβήτης αποτελεί μια σύνθετη διαταραχή του μεταβολισμού και μάλιστα όχι μόνο των υδατανθράκων, όπως περιγράφει η ονομασία (σάκχαρο που «διαβαίνει» στα ούρα), αλλά και των λιπών και των λευκωμάτων, όλων των ουσιών δηλαδή που πρέπει να επεξεργαστεί ο οργανισμός για να ζήσει. Βασικό χαρακτηριστικό όμως, τόσο για τη διάγνωση όσο και τη θεραπεία, παραμένει το αυξημένο σάκχαρο στο αίμα (υπεργλυκαιμία).
Δύο είναι οι κύριες μορφές διαβήτη: Ο διαβήτης τύπου 1, υπεύθυνος για το 10% περίπου των περιπτώσεων διαβήτη, που εμφανίζεται απότομα, συνήθως σε παιδιά ή εφήβους (παλαιότερη ονομασία «νεανικός διαβήτης») και ο διαβήτης τύπου 2, που ευθύνεται για το 90% των περιπτώσεων και εμφανίζεται ύπουλα και σταδιακά, συνήθως σε άτομα μέσης ή μεγάλης ηλικίας και συνήθως υπέρβαρα ή παχύσαρκα. Ο διαβήτης τύπου 1 αντιμετωπίζεται μόνο με ινσουλίνη, ενώ ο τύπου 2 με κατάλληλη δίαιτα, άσκηση και αντιδιαβητικά δισκία για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα πριν καταστεί αναγκαία η ινσουλίνη.
Ο σακχαρώδης διαβήτης αποτελεί ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα, τόσο για το άτομο που πάσχει, όσο και για τη Δημόσια Υγεία.
- Για τον πάσχοντα, γιατί προκαλεί μετά από χρόνια επιπλοκές που απειλούν την ποιότητα ζωής ή και την ίδια την ζωή του ατόμου. Οι επιπλοκές αφορούν τα μάτια (βλάβη της όρασης μέχρι τύφλωση), την καρδιά (εμφράγματα, ισχαιμία), τους νεφρούς (νεφρική ανεπάρκεια), τον εγκέφαλο (εγκεφαλικά επεισόδια) και τα πόδια (ισχαιμία, γάγγραινα).
- Για τη Δημόσια Υγεία, γιατί ο διαβήτης τύπου 2 συνδέεται στενά με το σύγχρονο τρόπο ζωής, την καθιστική ζωή και την πλούσια σε λίπη και φτωχή σε όσπρια, λαχανικά και φρούτα διατροφή, με συνέπεια η συχνότητά του (άρα και των επιπλοκών του) να αυξάνεται ραγδαία σε όλον τον κόσμο. Από τα 150 εκατομμύρια πάσχοντες το 2000 έχουμε φθάσει σήμερα στα περίπου 230 εκατομμύρια και ενδεχομένως θα ξεπεράσουμε τα 350 το έτος 2030.
Για την αποφυγή των επιπλοκών είναι απαραίτητη η σωστή ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης και των λιπιδίων του αίματος, αλλά κυρίως η διατήρηση καλών τιμών σακχάρου αίματος στο μάκρος του χρόνου. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος χρειάζεται στενή παρακολούθηση και συνεχής αναπροσαρμογή της φαρμακευτικής αγωγής από τον ειδικό γιατρό ανάλογα με τα αποτελέσματα των μετρήσεων του σακχάρου του αίματος που πρέπει να κάνει συχνά το ίδιο το άτομο με διαβήτη («αυτοέλεγχος»). Επειδή όμως καθημερινά μεταβάλλονται διαρκώς οι συνθήκες ζωής που επιδρούν στο σάκχαρο του αίματος (διατροφή, άσκηση, άλλες ασθένειες και φάρμακα), είναι απαραίτητο το άτομο με διαβήτη να έχει εκπαιδευτεί, ώστε να συμμετέχει ενεργά στην αντιμετώπιση της κατάστασής του, να ρυθμίζει δηλαδή τον τρόπο ζωής του, αν όχι και τη φαρμακευτική θεραπεία, ανάλογα με τα αποτελέσματα του αυτοελέγχου.